از دیدگاه جیمز بوکانان، در نظریه انتخاب عمومی و ویلیام نیسکانن در نظریه بروکرات بودجهگیر، موازیکاری در نهادهای عمومی صرفاً یک خطای مدیریتی یا امر تصادفی نیست؛ بلکه محصول انگیزههای درونی بوروکراتها برای ماندن در قدرت، بزرگکردن سازمان، به حداکثر رساندن منابع دریافتی از بودجهی عمومی و ایجاد گروههای ذینفع وابسته است.